Login | Register
Forgot your password?

A password will be emailed to you.

Our Rating
Your Rating

กาลครั้งหนึ่ง เมื่อเช้านี้

 

หนังขึ้นหิ้ง : กาลครั้งหนึ่ง เมื่อเช้านี้กาลครั้งใหม่ ยังไม่สาย 
เขียนโดย Obelisk      
ศุกร์, 06 พฤษภาคม 2005

ฉันกำลังเคลิบเคลิ้ม หวั่นไหว เมื่อโดนสายลมของวันวานโชยพัดเยื่อหุ้มตา ฉันพยายามจะสร้างความเชื่อมั่นในความคิดที่ว่า เมื่อความว่างเปล่า ผ่านเวลา หลายวัน หลายคืน คนเราจะละลืมอดีตทิ้งไว้ข้างหลังได้อย่างหมดสิ้น อย่างสนิทใจ หรือไม่มันก็คงบางเบาเสียจนไม่มีอะไร ๆ ต้องไปหวนคิดถึงอีก

 ลิ้นชักความทรงจำของเจี๊ยบและน้อยหน่า เมื่อโดนความทรงจำใหม่ ๆ พอกพูนมาพร้อม ๆ กับปริมาณของวันเวลาที่ทับถมมัน เรื่องที่ผ่านไปนานมากแล้ว มันคงโดนทับซะบี้แบนแหง ๆ แน่ ๆ คงไม่มีสมองส่วนไหนสามารถไปคุ้ยรื้อดึงลิ้นชักนั้นออกมาได้อีก

แล้ววันหนึ่งฉันก็รู้ว่า อดีตกาลครั้งนั้น.มันไม่ได้หล่นหายไปไหนเลย

คุณคงเคยเริ่มต้นเขียนเรื่องราวกับใครคนหนึ่ง เริ่มต้นด้วยปฐมบทอย่าง กาลครั้งหนึ่งแล้วปัจฉิมบท มันลงท้ายด้วยอย่างไรแล้วทั้งสองก็ครองรักกันอย่างมีความสุขตราบชั่วนิรันดร์หรือเปล่า

แต่สำหรับฉันผู้หญิงที่ชื่อ อาภา (จินตหรา สุขพัฒน์) ขอพูดประโยคย้ำชัด ตั้งแต่ต้นเรื่องนี้ว่า มันจบแล้วมันจบแล้ว

ฉันจัดประเภทตัวเองเป็นผู้หญิงสมัยใหม่เต็มตัวและเต็มหัวคิด อาจเป็นภรรยาของสามีอย่าง ดำรงค์ (สันติสุข พรหมศิริ) แต่ไม่เหมาะกับการเป็นแม่ศรีแม่บ้านแม่เรือนที่ดีซักเท่าไหร่ และความเป็นสังคมสมัยใหม่ ที่เพิ่มบทบาทให้ผู้หญิงทำงานนอกบ้าน ทำเกือบทุกอย่างได้เสมอเหมือนเพศชาย ก็ทำให้ผู้หญิงอย่างฉันมีความกล้าหาญสูงพอที่จะเป็นผู้นำเพียงคนเดียวของครอบครัว

และการตัดสินใจครั้งสำคัญของฉัน คือ การไม่ดำรงอยู่ของสถาบันครอบครัวที่มีครบหน้าพ่อ แม่ และลูก ๆ อย่าง โอ๋ อ้น อ้ำ ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่สองคน

จากอาณาบริเวณความอบอุ่นของคำว่าบ้าน ฉันพาลูก ๆ ทั้ง 3 คน มาอยู่โลกใหม่ที่เป็นห้อง ๆ ช่อง ๆ สี่เหลี่ยมอย่างแฟลต ลูก ๆ ไม่ยอมรับในอาหารจากถุงพลาสติกที่ฉันสรรหามาให้ พวกเขายังเฝ้าอ้างความทรงจำถึงพ่อว่า พ่อทำได้ดีกว่า ฉันหวังว่าซักวันหนึ่ง โอ๋ ลูกสาวคนโตจะเข้าใจความเจ็บปวดในการเลือกเดินทางนี้ของแม่ เพราะโอ๋เป็นผู้หญิงเหมือนกัน

เมื่อผู้ใหญ่ยัดเยียดโลกเทพนิยายประโลมจินตนาการที่มีพระเอกกระดาษขี่ม้าขาวมาคอยช่วยเหลือ ให้เด็ก ๆ สร้างฝันแสนสุข สนุกสนานไปตามประสา เพื่อกลบเกลื่อน ทำฝ้า ๆ จาง ๆ เบลอ ๆ เฉไฉเรื่องไป ให้มองไม่เห็นโลกความจริงแสนรวดร้าวของผู้ใหญ่

แสงไฟฉายที่พ่อส่องกระทบลูกแก้ววาวระยิบระยับกระทบผนังบ้านยามเล่านิทานให้ลูกฟัง โดนบดบังด้วยแสงที่สว่างจ้ากว่าสาดมาจากอารมณ์และไฟหน้ารถของแม่

ฉันหงุดหงิดเพราะอยากรู้ว่า นิทานของพ่อ กับคำสั่งของแม่ อะไรสำคัญกว่ากัน เมื่อพวกเด็ก ๆ ไม่เข้าใจ ความเป็นเด็กก็โดนทำร้ายจากอารมณ์ผู้ใหญ่ด้วยความรุนแรง นั่นทำให้พวกเขาวิ่งเตลิดกลับไปหาที่เขาเรียกมันว่า “บ้าน” สถานที่ ๆ บรรจุครบทุกคนในครอบครัว ขอเพียงให้ทุกคนได้อยู่ด้วยกัน

ดำรงค์ เป็นโค้ชทีมฟุตบอล ทำทีมนำทุกคนในทีมไปสู่ทางแห่งชัยชนะ แต่คำว่า “ครอบครัว” เขากลับพามันไปไม่ถึง ภาพที่เขาทำอย่างเข้าถึงหัวใจน้อย ๆ ของลูก ๆ เสมอคือ คุยเล่นทำสนุก เล่านิทานจากรูปตัดกระดาษให้ลูกฟัง และฉันโทษว่านี่คือ การทำให้เด็ก ๆ กลายเป็นพวกเพ้อฝัน บ้าบอ อยู่ยอมรับกับความเป็นจริงไม่ได้ จนต้องเกิดเหตุวุ่นวาย

นกแลและผองเพื่อน เด็กข้างทาง ข้างถนน ที่ไม่เคยฟังนิทานก่อนนอน ไม่มีจินตนาการสวย ๆ พาฝันมาจุมพิตก่อนเข้านอน เพราะวัน ๆ สิ่งที่นกแลเจอะมันไม่มีคำพูดสวย ๆ ไม่มีคติสอนใจ ไม่มีพรวิเศษจากนางฟ้ามาคุ้มครอง และมันไม่ได้มืดเพราะมีใครขอปิดแสงไฟซักครู่เพื่อเตรียมกางรูปเล่าเรื่องแม่มดใจร้าย แต่มันมืดและมืดมิดอยู่ตลอดเวลา

ไอ้ยักษ์ตาเดียว มันเป็นผู้ร้ายที่ตามระรานราวีพวกเด็ก ๆ ตอนมันเป็นกระดาษแผ่นตัด ๆ มันต้องยอมสยบพ่ายแพ้กับ กระดาษที่ได้ชื่อสมมติว่าเป็นเจ้าชาย ผู้ที่สามารถช่วยเหลือเด็ก ๆ จากทุกสถานการณ์เลวร้าย และพาเด็ก ๆ กลับบ้าน ไอ้ยักษ์ตาเดียว ปีศาจร้ายในร่างมนุษย์ มันเป็นยิ่งกว่าอิทธิฤทธิ์แห่งความชั่วร้ายทั้งหมดเท่าที่เด็ก ๆ จะวาดภาพถึงได้ ซึ่งบางทีความดื้อทะนง อวดดีในตัวที่ฉันเป็น อาจจะเป็นเสี้ยวอารมณ์หนึ่งของไอ้ยักษ์ตนนั้น

ถ้าพวกเด็ก ๆ จะคิดว่า เพียงเพราะเขามีบ้านที่มีไม่ครบสมบูรณ์นั้นเจ็บปวดที่สุดแล้ว

โลกตะลอน ๆ ที่เด็ก ๆ ไปพลัดหลงเจอะเจอมันเข้านั้น บัดซบเสียยิ่งกว่าคำว่าเจ็บปวดหลายเท่าตัวนัก

และที่บัดซบเสียยิ่งกว่า คือ เด็ก ๆ ที่ไม่มีโอกาสออกมาจากโลกบัดซบนั้น

เมื่อฉันได้รับรู้รสถึงการเกือบสูญเสียสิ่งที่รักยิ่งใน “กาลครั้งนั้น” และน้ำตาได้ล้างละลายความฟุ้งซ่านสับสนออกมาจากตัวเอง ฉันจึงแข็งแรงพร้อมที่จะเริ่มต้น “กาลครั้งใหม่” อีกครั้ง

ฉันหวังว่ามันยังไม่สายเกินไป

 

 

 

Reviewed by admin on 19 October 2018

Leave a Comment